Μάιος 2019

Θέλω να μοιραστώ με τον αναγνώστη λίγα λόγια για την αλήθεια, τον πόνο και τις ανθρώπινες πληγές, όπως αυτά βιώνονται μέσα στην θεραπευτική πράξη. Η ψυχοθεραπεία αποτελεί μια εμπειρία αναζήτησης και διαχείρισης της αλήθειας πίσω από συμπτώματα, λάθος λύσεις και βεβαιότητες που συντηρούν το πρόβλημα. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τα γεγονότα, μπορούμε να αλλάξουμε τα συναισθήματά μας για αυτά, στο τώρα. Με την ψυχοθεραπεία πάμε συντεταγμένα και μεθοδικά, εκεί που φοβόμαστε, αντιμετωπίζουμε τους δράκους και τους δαίμονές μας, δηλαδή τις αρνητικές πτυχές του εαυτού μας. Αυτές οι δύσκολες πλευρές μας, δημιουργήθηκαν και παρέμειναν κατακερματισμένες μέσα από εμπειρίες και καταστάσεις που μας πόνεσαν, μας τραυμάτισαν. Οι πληγές μας, τα ρήγματα στο έδαφος της ψυχής μας δεν είναι όσα απλά συνέβησαν στο παρελθόν, αλλά όσα μας ορίζουν στο παρόν και πιθανώς καταδικάζουν το μέλλον μας. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε όσα συνέβησαν αλλά μπορούμε να

Σήμερα, όλο και μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας εξοικειώνεται με ζητήματα ψυχικής υγείας. Δυστυχώς όμως, πολλοί συνάνθρωποι μας που υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα, αναζητούν οι ίδιοι «συμπτώματα» στον εαυτό τους διαβάζοντας άρθρα στο διαδίκτυο ή βιβλία που απευθύνονται κυρίως σε ιατρούς.Αναζητώντας παντού ένα πρόβλημα, καθιερώνεται μια λογική "αυτό-διάγνωσης" και ταξινόμησης της συμπεριφοράς μας ως κάτι «αφύσικο» και «παθολογικό» χωρίς καμία ουσιαστική αξιολόγηση. Παρατηρείται δηλαδή, μια άνευ ορίου απόπειρα ποινικοποίησης των ανθρώπινων εμπειριών και συναισθημάτων όπως ο φόβος, η θλίψη, το άγχος, το στρες κλπ. Με την αναζήτηση κλειστών διαγνώσεων ασχολούνται περισσότερο η Ψυχιατρική και η Κλινική Ψυχολογία. Η διάγνωση στην πραγματικότητα είναι μία συνεχόμενη και μακροπρόθεσμη διεργασία που περιλαμβάνει πολύπλοκους παράγοντες, δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει μονοσήμαντα παρατηρώντας απλώς τον εαυτό μας ή τους άλλους. Στη Ψυχοθεραπεία αποδομούμε τις "ταμπέλες". Οι συμβουλευτικές και ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις έχουν κατεύθυνση προς την απεμπόληση