Blog

Ο δρόμος που βαδίζει ο καθένας μας στη ζωή περνά μέσα από σημαντικά γεγονότα, αποφάσεις, επιτυχίες, αποτυχίες και επιλογές που μέσα τους κρύβουν κέρδη και απώλειες. Σε κάθε σταθμό βιώνονται μια σειρά από αλλαγές. Και κάθε αλλαγή έχει δυο πτυχές: τη δέσμευση στο καινούριο και την αποδέσμευση από το παλιό. Από τη μία η αφοσίωση και από την άλλη ο αποχωρισμός, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Δυο δυνάμεις αντίθετες στην υπηρεσία της ανάπτυξης και της ωρίμανσης.Στο άρθρο αυτό θέλω να σταθώ στους αποχωρισμούς και να τους δώσω λίγο χώρο. Έννοιες όπως αποχωρισμός, αποδέσμευση, απεμπλοκή, απαγκίστρωση, αποχαιρετισμός, καθρεφτίζουν τον ανθρώπινο πόνο κατά τη διάρκεια μιας αλλαγής και συντροφεύουν την ελπίδα της ανανέωσης.Το αποχωρίζεσθαι εστί φιλοσοφείν και σίγουρα μια δεξιότητα που πρέπει να καλλιεργηθεί νοητικά και συναισθηματικά για να πορευθούμε με υγεία και δύναμη. Όσο αυτοέλεγχο χρειάζεται η δέσμευση σε

Αναδημοσιεύω την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε με τον Πάνο Ζόγκα στο DownTown.gr σχετικά με τα μαθήματα που μας έδωσε η κρίση.Τελικά μάθαμε κάτι από την καραντίνα;Υπάρχει μια φιλολογία γενικά σε κάθε κρίση ότι μπορούμε να τη μετατρέψουμε σε ευκαιρία, να μάθουμε από αυτή και να εξελιχθούμε σε κάτι καλύτερο, πιο ολοκληρωμένο. Στην πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές, πρόκειται για μια συζήτηση που τελειώνει νωρίς το βράδυ και επιστρέφουμε την επόμενη μέρα ίδιοι σε αυτά που ήδη γνωρίζουμε. Δεν είναι εύκολο να μαθαίνεις και να αλλάζεις. Θα είχαμε μια εντελώς διαφορετική κοινωνία αν ίσχυε κάτι τέτοιο. Κι αυτό τελικά, αν το μάθουμε, είναι μεγάλο δώρο. Να μάθουμε δηλαδή ότι κάθε κρίση, για να γίνει γνώση και ευκαιρία, θέλει δουλειά πολλή, θέλει κόπο, πρέπει να αποδεχτούμε ότι κάτι θα αφήσουμε πίσω για να κερδίσουμε κάτι καλύτερο μετά. Συγκεκριμένα για την καραντίνα, αυτό

Στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης του φαινομένου "COVID-19" βρίσκονται οι υγειονομικοί, ιατροί και νοσηλευτές που φέρουν και την ευθύνη της νοσηλείας και θεραπείας των ασθενών. H πανδημία βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και αναμένουμε να μετρήσουμε το μέγεθος των απωλειών στο άμεσο μέλλον. Οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει το έργο της περίθαλψης των νοσούντων δεν εκτίθενται μόνον στον κίνδυνο της μόλυνσης από τον ιό αλλά και στον κίνδυνο να κλονιστεί η ψυχική τους υγεία.Ας σκεφτούμε τα εξής δεδομένα: Πρώτον, οι γιατροί εμφανίζουν, λόγω επαγγέλματος, έως και πέντε φορές αυξημένο ποσοστό αυτοκτονικότητας σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Δεύτερον, γνωρίζουμε από πρόφατες έρευνες στην Κίνα ότι οι νοσηλευτές και οι ιατροί αναπτύσσουν σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα, πιο έντονα σε σχέση με παλαιότερες επιδημίες στις αρχές του 21ου αιώνα. Τρίτον, οι μεγαλύτερες απώλειες σε μια μάχη είναι αυτές που προκύπτουν από τον κλονισμό της ψυχικής

Κορωνοϊός (COVID-19). Οδηγός συναισθηματικής επιβίωσης & ψυχολογικής διαχείρισης Ηλεκτρονικό Βιβλίο - Δωρεάν Διανομής (free eBook). Photo by Tai's Captures on Unsplash Από την αρχή της κρίσης, τα σταδιακά μέτρα που επιβάλλονταν, το #μένουμε_σπίτι και την απαγόρευση της κυκλοφορίας, ήθελα να επικοινωνήσω με την κοινότητα τις σκέψεις, τους προβληματισμούς και τις ιδέες μου για όλα αυτά. Η αποστολή των επαγγελματιών υγείας υπερβαίνει τα όρια του γραφείο τους, ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες το απαιτούν. Ξεκίνησα να γράφω κάποια άρθρα και να σχεδιάζω το περιεχόμενο κάποιων βίντεο. Ένιωθα όμως ότι κάθε φορά που έγραφα ή έλεγα κάτι άφηνα στην άκρη κάτι άλλο που θεωρούσα σημαντικό, ώστε να κατανοηθεί πλήρως το σκεπτικό μου.Έτσι, επέλεξα να συντάξω έναν σύντομο οδηγό, ένα ηλεκτρονικό βιβλίο (e-book) που θα περιλαμβάνει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι όσα συμβαίνουν και να διαμοιραστεί δωρεάν. Η συγγραφή με βοήθησε σε αυτή την δύσκολη φάση που αντιμετωπίζουμε, να παραμείνω δημιουργικός, παραγωγικός

Το φαινόμενο της κρίσης Η εμφάνιση της πανδημίας σε παγκόσμιο επίπεδο και η εξέλιξη της νόσου στη χώρα μας οδηγεί σε μία απλή αλλά καθοριστική συνειδητοποίηση: τίποτε δεν είναι απόλυτα βέβαιο στη ζωή, υπάρχουν απρόοπτα και κρίσιμες καταστάσεις που μπορούν να απειλήσουν σχεδόν τα πάντα. Με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να ελέγξουμε απόλυτα τις συνθήκες που ζούμε και το μέλλον μας.Απέναντι σε αυτή την συνειδητοποίηση, το ανθρώπινο είδος εξελικτικά έχει αναπτύξει διεργασίες, μοτίβα και τεχνολογίες ώστε να ανταπεξέλθει στις δοσμένες φυσικές και κοινωνικές συνθήκες. Πολλοί άνθρωποι ωστόσο, σε ψυχολογικό επίπεδο, ενδέχεται να πλημμυρίσουν από αίσθημα ανεπάρκειας και ανημποριάς απέναντι σε αυτό που δεν μπορούν να ελέγξουν. Η αίσθηση του ελέγχου και η πεποίθηση ότι μπορώ ως ένα βαθμό να ελέγξω το μέλλον μου, αποτελούν στοιχεία που επηρεάζουν την ψυχική ισορροπία με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.Εάν αυτό συνδεθεί με την

Η διάδοση του νέου ιού covid-19, κορωνιού και τα μέτρα περιορισμού της διασποράς που καλώς λαμβάνει η πολιτεία, επηρεάζουν την ισορροπία και τη λειτουργία της κοινωνίας συνολικά με σημαντικό αντίκτυπο και στην ψυχική υγεία του πληθυσμού. Το κυριότερο μέτρο επιβράδυνσης της διασποράς του ιού, πέρα από τα μέτρα ατομικής υγιεινής, είναι ο περιορισμός των φυσικών επαφών. Ταυτόχρονα ωστόσο, η ανάγκη για ψυχολογική βοήθεια όχι μόνον παραμένει για όσους ήδη βρίσκονται σε σταθερή ψυχοθεραπεία αλλά ενισχύεται καθώς το κλίμα κινδύνου πυροδοτεί ψυχολογικές αντιδράσεις και επιβαρύνει τον ψυχισμό με άγχος και θλίψη. Για όσους νοσούν δε, η ψυχολογική υποστήριξη είναι επιβεβλημένη καθώς αντιμετωπίζουν τόσo τον φόβο και το άγχος της κατάστασής τους όσο και τον κοινωνικό στιγματισμό.Η αξιοποίηση του διαδικτύου για την παροχή υπηρεσιών ψυχολογικής υποστήριξης σε αυτή τη φάση είναι αναγκαία. Για όσο διαρκέσει αυτή η κρίση, για όσους βρίσκονται σε περιορισμό

Αντιμετωπίζοντας τον κοινωνικό στιγματισμόΕδώ και τρεις δεκαετίες, η ψυχική υγεία και κυρίως η ψυχιατρική, αποδεχόμενη τις σκοτεινές πλευρές της ιστορίας της, προσπαθεί να αντιμετωπίσει το κοινωνικό στίγμα και τον αποκλεισμό των θεραπευόμενων, μεταρρυθμίζοντας τους δικούς της μηχανισμούς. Ομοίως και στην ψυχοθεραπεία, υπήρξε μία έντονη προσπάθεια για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση του κοινού ενάντια στον στιγματισμό και την ντροπή που συνόδευαν την επίσκεψη σε έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας. Εάν μέχρι πρόσφατα έπρεπε να αντιμετωπίσουμε τον κοινωνικό στιγματισμό γύρω από τα προβλήματα ψυχικής υγείας, σήμερα, στο γραφείο ενός ψυχοθεραπευτή φτάνει ένας νέος στιγματισμός: αυτός των αρνητικών συναισθημάτων, του πόνου και της θλίψης.Ζητώντας βοήθειαΠολύ συχνά οι άνθρωποι επιζητούν την απαλλαγή από την θλίψη και τον πόνο σαν να είναι εχθροί τους, λέγοντας: «θέλω να διαχειριστώ αυτό που συνέβη και να μην στεναχωριέμαι». Η αλήθεια είναι όμως πως η στεναχώρια είναι, ακριβώς, η διαχείριση -σε συναισθηματικό

Πολύ συχνά, κάποιος γονέας καλεί στο γραφείο μου για να κλείσει ραντεβού εκ μέρους του ενήλικα γιου ή της ενήλικης κόρης του. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την εμπειρία μου, να παρουσιάσω την λογική που διέπει τον ρόλο ενός θεραπευτή αλλά και να προτείνω κάποιες λύσεις επί του θέματος με σκοπό την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση.Κατά τη διάρκεια της τηλεφωνικής μας επικοινωνίας, ο γονέας συνήθως επιθυμεί να μου παρουσιάσει πώς έχει η κατάσταση, να ζητήσει συμβουλές ή να με ενημερώσει για τον σκοπό της επίσκεψης του παιδιού (που πολλές φορές είναι άνω των 30 ετών). Όπως πιθανώς να αντιλαμβάνεστε, ένας ειδικός ψυχικής υγείας δεν μπορεί να σχολιάσει τη συμπεριφορά ενός τρίτου είτε από κοντά είτε μέσω τηλεφώνου, να αποδεχτεί την μία ή την άλλη άποψη περί του προβλήματος και να συμφωνήσει με το πλαίσιο της επίσκεψης που θέτει κάποιος

Μέχρι και μερικές δεκαετίες πριν, η ψυχιατρική και η ψυχολογία περιόριζαν τη συζήτηση για το ψυχικό τραύμα (psychological/emotional trauma) κυρίως σε αναφορά με ακραίες καταστάσεις όπως είναι η απειλή κατά της ζωής, καταστροφικά γεγονότα, πολέμους, φυσικές καταστροφές ή πολύ σοβαρά ατυχήματα/δυστυχήματα. Στα τέλη του περασμένου αιώνα, συναρτήσει σημαντικών κοινωνικών και πολιτικών αλλαγών, η συζήτηση για το τραύμα συμπεριέλαβε την σωματική και ψυχική βία κατά των γυναικών και των παιδιών. Χάρη στη διεύρυνση αυτή, μάθαμε πάρα πολλά για το τραύμα, τη νευροφυσιολογία, τη λειτουργία, τις επιπτώσεις και την θεραπεία του.Σήμερα, η έννοια του ψυχικού τραύματος μας βοηθά να κατανοήσουμε όχι μόνο μια σειρά από γεγονότα στην ζωή του ανθρώπου αλλά και τον τρόπου που συνδέεται – επικοινωνεί τόσο με τους σημαντικούς άλλους όσο και με τον εαυτό του. Κάθε ένας από εμάς βιώνει κατά τη διάρκεια της ζωής του διάφορα στρεσογόνα

Γιατί θέτουμε στόχους; Τα όρια της "μόδας" και της ουσίας. Ο καθορισμός και η επίτευξη στόχων τόσο σε προσωπικό όσο και σε επαγγελματικό επίπεδο, είναι ένας τρόπος να αναπτυσσόμαστε, να προχωράμε δηλαδή εμπρός στη ζωή. Μέσα από την επίτευξη στόχων διαμορφώνουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τις συνθήκες γύρω μας. Διαβαίνοντας, δηλαδή, την πορεία προς τον στόχο μας, καλλιεργούμε νέες δεξιότητες και ταυτόχρονα επενεργούμε στο περιβάλλον μας με σκοπό να το καταστήσουμε ευνοϊκότερο.Με άλλα λόγια, η επίτευξη στόχων είναι μια εξελεκτική διαδικασία προσαρμογής στη ζωή, εσωτερικά και εξωτερικά. Ταυτόχρονα ωστόσο, η συζήτηση για τους στόχους και την επίτευξή τους έχει υπερβεί τα όρια που θέτει η επιστημονική τεκμήριωση. Η στοχοθεσία ενταγμένη στα πλαίσια της βιομηχανίας της ευτυχίας και της ποπ ψυχολογίας παρουσιάζεται μέσα από εμμονές, ναρκισσιστικά πρότυπα και υπερβολές που τείνουν να θεωρηθούν ως κανονικότητα. Το κυνήγι της επιτυχίας και